De menos

Botar de menos
Regretter
Añorar
Morriña

Que estraña, estraña, estraña sensación. Botar de menos pisar a herba, o cheiro da terra, o aire e o ceo sempre tan..... grande. A noite estrelada que aquí non vexo.
O sabor do churrasco.
Os ladridos e saltos da Lúa.
Os queixumes da avoa.
Botar de menos é ter ganas de chorar.
Que rabia!!

Ás veces boto de menos, ás veces boto de máis...

Dejad que el pasado se aleje de mí.

Xa está, avanzando con pequenas claves.
Porque sempre fun da facción "martirizadora" ("y qué mal lo he pasado" y "cuánto he sufrido" y "pobre de mí", e blablá blablá blablá). Como me aburre!!

Eu, persoalmente, estou cansa de chorimicadas e mexericadas, comezando polas miñas.

Que divertido é cando me esquezo un pouco de quen fun e vou construíndo quen son, que divertido, como me gusta e.... até me caio ben. Si, gústame ir sendo quen son!!!

Por sus actos los conoceréis!!

Intento non pensar, non pensar e non pensar, pero é inevitable, canto máis o penso, máis penso!!!

Adiante!!

Valentía, escríbese con "a", con "a" de "A veces".

Capacidades que no valen de nada

Decateime de que tramei un plan, complexo, moi complexo
Unha trama escura consistente en sabotearme continuamente.
Si, eu sabotéome, son a miña peor inimiga.
Todos sabemos que, no fondo, sempre somos os máis duros con nós mesmos. Eu sono no fondo, e no principio, e non o son máis porque non hai mundo que o abarque.
E así pasan os días, sen saber o que querer...