O recuncho da tristura.

É aquel onde ir chorar, contra unha esquiniña.
Cantas veces o can que un día foi abandonado rompe co medo
poque este nunca desaparece....
cantas
só quen o sufriu sabe o que é. Só.
Brindo por que haxa poucos recunchos... pero o meu que se manteña,
sempre é bo ter un lugar coñecido ao que volver.

Dousmiltrece.

Un impar.
Nos anos impares pasan cousas importantes (boas, positivas, cambios):
Fai dous anos dixen bye, bye, á ludopatía e a toxicidade familiar. Coñecín un sol.

Un par.
Nos anos pares pasan cousas importantes (e malas, negativas, e cambios):
O que acaba de irse quitoume o que máis quería.
 Pero tamén acabei aquelo que comezara.
Reafirmeime en desprezar o que non me valora.
Sufrín o medo da incertidume, o paro. 

Dousmiltrece. Impar.
Seguirei botando de menos a quen se me foi.
Seguirei mirando cara adiante.
E agora fago cousas, aprendo a querer (me), asóciome, organízome, e vou pechando portas (aínda que moitas queden inevitablemente atrancadas nos meus múltimples pasados).
A equipaxe física é cada vez máis lixeira. A tristura sempre seguirá, a tristura da perda dunha "familia", a tristura do seu tan imposible retorno, a inevitable tristura por soportar malas caras e silencios.
Pero é un ano no que me dispoño a poñer algún nome e a dicir algunha verdade en alto: meu pai é ludópata, miña nai desquiciada, aparcados na súa enfermidade, pechados na súa mentira. A miña familia, un deslabace. E o meu dousmiltrece unha chea de eslabóns buscando toda a forza deste ano impar, para saír adiante.

E a fortuna do meu ser é a marabilla que me acompaña.

Tontería número 57 (e as que quedarán por vir)

De ríos e cauces, que pasa cando un cauce de dobre sentido, surtido e caudaloso, se convirte nun cauce unidireccional? Que se seca...

Estes xens que teño

... que chegou a primavera que me fai ser o mellor e o peor e me mata de dualidade!

De menos

Botar de menos
Regretter
Añorar
Morriña

Que estraña, estraña, estraña sensación. Botar de menos pisar a herba, o cheiro da terra, o aire e o ceo sempre tan..... grande. A noite estrelada que aquí non vexo.
O sabor do churrasco.
Os ladridos e saltos da Lúa.
Os queixumes da avoa.
Botar de menos é ter ganas de chorar.
Que rabia!!

Ás veces boto de menos, ás veces boto de máis...

Dejad que el pasado se aleje de mí.

Xa está, avanzando con pequenas claves.
Porque sempre fun da facción "martirizadora" ("y qué mal lo he pasado" y "cuánto he sufrido" y "pobre de mí", e blablá blablá blablá). Como me aburre!!

Eu, persoalmente, estou cansa de chorimicadas e mexericadas, comezando polas miñas.

Que divertido é cando me esquezo un pouco de quen fun e vou construíndo quen son, que divertido, como me gusta e.... até me caio ben. Si, gústame ir sendo quen son!!!

Por sus actos los conoceréis!!

Intento non pensar, non pensar e non pensar, pero é inevitable, canto máis o penso, máis penso!!!