Que mil cousas....

... non me collen no peito, ou me ensancho e me divido ou me encollo e me escondo.
Que se non respiro, o corazón corre máis do debido, me esquezo,
me borro, como a metade desta entrada, que acabo de borrar sen querer,
olvidando a metade do escrito.
E volvo a non respirar, a correr, a maldurmir,
a esquecerme outra vez.
A tentar agarrar este corazón que corre tres pasos diante de min,
e ás veces bota carreiras que non hai quen llas gane.
Que me ensancho, fóra do renglón, e me encollo, onde non haxa ninguén.
Que me perturbo, me turbo, me obceco e obtuso,
e ao revés tamén.
Que son un oposto e un igual na mesma persoa.
Que me digan a min que pasa con esta primavera, que a min me senta mal, creo que alguén me rouba as bensensacións que debería ter, que me tocan os pelos coma escarpias, os buratos na barriga, as respiracións apuradas, os todos e os nadas, xuntos, á vez, que non hai quen os aguante.
Que regalo sensacións, cansancios e formigueos, e coloretes, e calores e atropelos, e que, sobre todo, regalo os esquecementos, os olvidos, e os meus mecheros e o meu tabaco, os meus pasos, os cordóns dos meus zapatos, as pedras, a debilidade dos meus xeonllos, a caída dos meus ollos, teño moito para regalar e non pido a cambio, salvo abrir a boca e respirar de cheo, incharme de aire até o infinito, e regalar suspiros.

Thinking....

Curiosidade, ou non... pero resúltame curioso este mundo de avanzados que formamos, tecnoloxía punta e todo listo en medio minuto, tan listos, tan progresados, tan relucientes que somos...
Que cen anos atrás non tiñamos nada, 200 antes, menos... pero había xente que se adicaba a pensar, a cultivar as artes a diseccionar o interior do ser humano.
Agora tamén, pero agora mellor vive o que se adica a facernos evolucionar tanto e tan rápido... tanto, tanto, tanto... que erupciona un volcán e se para medio mundo.
A min faime curiosidade, ou gracia, ou pena, isto antes non pasaba.

Imos pensar en cousas bonitas

A ver se o sortilexio surte efecto....:
Lembro unha tarde en Bonaval, o sol entre as rendixas das árbores, e todo dozura...
Un amencer, e o sol, caprichoso, tentando saír da escuridade e tinguindo o ceo de cores...
O silencio e o ruído dalgunha tormenta de verán, a calor mesturada co arrecendo a terra mollada.
Aqueles cafés cortados a diario.
O tacto dunha pel suave.
Bicos de bolboreta.
E momentos de felicidade nos que faciamos metáforas ridículas ("Parece que comiches unha cuchara")
Un paseo por Pontevedra, un café longo no Parador e confidencias.
Un paseo por Tui, o frío xélido daquela catedral e o contraste coa calor da terraza.
Unha escapada pola beira do río en Allariz.
Unha pinta en Dublín, pés mollados, debuxos de Munch.
Raios de sol no Costa Vella, cafés con Baileys...
Paseos ao Pedroso, polo Carme de Abaixo.
A Fraga das Vigas, perdida nos confíns do Cadramón...
Un tren a Vevey, o borde do lago, camiñatas sobre tacóns, parques verdes, e máis cafés, e máis conversas...
O meu lugar segredo preto do río, aquela ponte, aquel regueiro...
Os abrazos
E máis bicos de bolboreta....
Descubrir a Magritte e botar unha lágrima...
Unha canción que che fai botar dúas... Buckley... Auerbach....

Fresas con nata.

Apetecían, mirándome dende aquel estante, rodeadas de froita, sobresaían lozanas, vermelliñas, delicadas, e non é unha compra que adoite facer pero, xa que estamos na época, apetecía o pequeno luxo desta aspirante a mileurista.

Unha caixiña transparente, envolta no plástico furado para que o medio quilo de fresiñas deste sur andaluz lonxano puideran respirar.

Un bote de nata montada, desta en spray, que cando a usas te decatas de que nin nata nin leches, iso o que é é auga branquecina con azucre e un montón de aire.

De aire e aires tamén nós enchemos nós moitas veces, pero iso é outra historia.

Hoxe apetecían.

Saquei unhas poucas, daba xenio velas tan postiñas no seu continente, laveinas, escurrinas e procedín, con mimo, a cortalas.

E aí, quen sabe por que, comecei a pensar en quen as cortara, nesas longas xornadas baixo a calor abafante dos invernadoiros, na caterva de inmigrantes, de fodidos pola crise, nas familias que van de recolleita en recolleita para apañar uns cantos euros e sobrelevar o resto do ano... no moito que teñen uns e no pouco que teñen os demáis, a maior parte.

Nas pateras, nas xornadas de auga con sal, de levar morto ao compañeiro do lado, de chegar á terra prometida que non dá nada, porque non hai nada que prometer, de perseguir o ideal do privilexio de ser nacido occidental. De nacer deste lado, onde o temos todo, tendo en conta que ese todo significa a tele máis chula, a casa máis chula, o coche máis molón, a roupa chachi, onde todo significa que non temos nada, porque poñerse a pensar en que o noso privilexio é mercar cada vez máis e máis cousas que nos sintan acadar un certo status non deixa de dar pena.

E así foi como as fresas que tanto me prometían acabaron coméndose con pena, con certa amargura deste día a día privilexiado, e aquí esta cabeciña se adica a acabalo con queixas nimias. E non me souberon ben, o doce que me supuña ía sentir trocou nun certo acedo, incluso amargo, un certo non sei que e unha certa sensación de baleiro.

Nin sequera se me ocorreu unha canción para o caso...

Días tontos...

"Era o vértigo. O embriagador, o insuperable desexo de caer.
Tamén poderiamos chamalo a borracheira da debilidade. Un percátase da súa debilidade e non quere loitar contra ela, senón entregarse. Está borracho da súa debilidade, quere ser aínda máis débil, quere caer no medio da praza, ante os ollos de todos, quere estar abaixo e aínda máis abaixo que abaixo."

La insoportable levedad del ser.

Milan Kundera