Palabras que soan.

Perdón.
Unha pequena palabra para poder durmir ben.

NO me apetece

Nin levantarme, nin sentarme.
Maquinando como de asquerosas serían (outra vez) as navidades, que xa falta pouco, que se acaba o ano xa sen darnos conta.
Se soa, se acompañada, maquinei as navidades coma un momento de raspa de sardiña compartido coa mica, quen senón.
Que cando un barco naufraga, fai augas por todas partes, e creo que son a primeira en tirarme, coma unha rata.
Pero cando levas tantas veces e tanto tempo no puto barco cheo de parches chegas a un punto en que nin sabes que é o que che apetece.
E hoxe non me apetece nada, pero tampouco me deixa de apetecer nada.
Salvo estar triste. Ou tonta.

Ou gritar, creo que é o que quero, gritar e escapar ben lonxe.

Pero estou cansa, cansa, cansa, cansa, de loitar con aspas, o Quixote, ao meu lado, un puto aprendiz.

Extra-límites

Unha hora depois de tentar albiscar na escuridade algo
De berrar, de chamar, de chorar,
De sentir moverse as follas, as árbores, rápido,
Correr entre a escuridade, escapar.

Ter medo, todo o medo do mundo.

Chorar.


E rematar sentindo tanto frío que teño a impresión,
espero que só iso,
que nunca poderei sentir nada, que cada vez máis frío e máis valeiro.
Pero non pode ser doutra forma.

ADN

Porque esta melancolía, gravada a lume, tan profunda,
que non a podo quitar.
Gustaría saber da maneira de atopar ese lugar,
nese mundo, onde encaixar un pouco, onde estar a gusto.
Saber como actuar e facer que todo estea ben.
Que todo, no seu sitio estaría mellor.
Pero, no meu ADN está, intrínseco, o desencaixar.

Querer moito.

Porque sei que non o vas ler.
Por iso o poño, porque me gusta dicilo alto.
Verte é sentirme ben.
Sácasme un sorriso e miles de conversas.
E coincidencias.
E tanto dá, verte hoxe e mañá coma que pase media vida.
É verte e volvo a sentirme así.

E fiestras, ventás e ollos para mirar...

Esta semana volvino facer despois de moito tempo: tentar volver a collerlle cariño a todo isto...
Se o mundo interior está patas arriba e o exterior tamén.... pois iremos ao fácil, darlle a volta ao exterior... e veña a cambiar a cama de sitio... ás 2 da mañá (que hai costumes que non cambian).... pero, curiosamente, dende esa parece que durmo mellor (que non é o mesmo que moito).

E a pequena maulladora do meu carón ten estes días unha cara máis serea... eu creo que a miña cara non é o espello da miña alma, non, a miña mica é un espelliño da miña alma!

E o outro día, nestas 2 da mañá que non hai bicho que durma, volvín facer aquelo de: abrir a fiestra, despaciño, que nesta praza retumba até o voar dunha mosca; coller o chisqueiro, acender o pitillo (non me apetecía, pero era unha excusa)e mirar esta paisaxe privilexiada, que ninguén se pode imaxinar, estas non-vistas ao mar, non, son vistas a un bosque de pedra, de edificios silenciosos, centenarios, calados, sereos, tranquilos... se me fixo, incluso podería ver algunha fiestra veciña chiscarlle o ollo á miña.

Que bonita, non me canso de repetilo, que bonita a vida dende a miña fiestra!

Estráñote

Chegará algún día peor, no que te vaias de todo,
aínda que agora fai tanto xa que non estás, que me custa lembrar se foches ti algún día.
Medrei contigo, ao teu carón, infancia aquela xa tan lonxana,
na que íamos de leira en leira,
o leite recén muxido,
aprendín a lavar pratos, facer camas,
mira ti que cousas, porque era rapaza e non rapaz.
Rezar polas noites e darlle un bico ao neno Xesús.
Daquela non tiña conciencia de nada.
Todo me parecía ben.
Todo mesturado con Antonio Machín, Miguel Hernández e Rosalía de Castro.
E aquela postal que recibira de San Vicente do Mar, tería cinco ou seis anos, foi a primeira postal que recibín nunca... que maior me sentín.
Sempre me souben a favorita, nunca crin que era unha honra máis ben dubidosa.
De todos modos, aquel era o mundo ideal, de pequeno non hai nada malo, todo está ben, os problemas non existen.
A primeira imaxe consciente foi en 2004, tardei en decatarme...
o punto de inflexión,
cando souben que nunca máis serías ti,
cando me din conta de que a idade, moitas veces, é un mal sen cura.
Que raro se me fai todo!!!

Lazos

Que non sei que pasa con eles, que se me atan e desatan
Que este ano corre tanto, con tantas cousas (raras)
E moitos lazos desatados
E outros que se fixeron fortes
E outros que están aí, que con sorpresa nin sei de onde saen
Lazos de moitas cores
Lazos que fago cada día, oito horas adicada

Que o único certo é que hai un andazo
Era a única excusa que se me ocorreu hoxe ao teléfono:
"Creme, isto é un andazo, e o primeiro é non deixarse fundir con el".

Se as miñas teorías nunca foron tan erradas, e isto dos anos pares é unha falacia, total, absoluta.... até que me enfade de verdade e lle dea a volta a todo.

Pero hai cousas que.... non vale dicir que somos infelices de seguido... hai veces que para moita xente o difícil, realmente difícil é ser feliz.... e aquí é cando, pequeniña ao verme neste mundo de maiores, me digo que teño que ser forte e axudar cos meus lazos a estes que me rodean...

Vidas e diretes....

Nalgún momento.... moitos déjà vu... e volta a comezar.
Alonxarse, aproximarse.
Onte contigo, hoxe sen ti, mañá contigo.
Onte comigo, mañá sen min, hoxe, aquí.
Por momentos son capaz de desmontar a miña vida, e volta a tentar reunir pezas.
Pero hai tantas pezas, que quen sabe por onde comezar.
Pezas que encaixan que me gustan onde están e outras... que non sei que facer con elas.
Engadir pezas, desencaixar outras.
Canto puzzle, cantas pezas!!

Patas arriba!!

Descubrín que me late o corazón

Pum pum __ Pum pum

Descubrín que non para aínda que ás veces o crea

Que estou viva

E lunares novos, orfos de aloumiños

E que sigue...

Pum pum __ Pum pum

Alerta para quen o queira escoitar...

Estou? Son?

Crises de ausencia, rotundas e profundas... non sei que facer con elas, se acostumarme ou que elas se acostumen a min...
pero hoxe... esforzarme en lembrar que día era
que fixen onte
que fixen hoxe
que deixei sen facer
non pode ser!!!
Ás veces penso que o que creo medio minuto... son ausencias de miles de anos.

End Time Ballads

Escoitar música, a calquera hora e en calquera recuncho e lugar, e descubrir mundos sonoros, navegar por eles, esquecerse da corporeidade.... como me gusta escoitar música....
E agora recibo un puñetazo na boca do estómago, anonadada, ante a incredibilidade musical que me dan Crippled Black Phoenix, se me din que existen non o creo, tiven que descubrilos así sen querer.... e deixarme arrastrar polas súas baladas da fin dos tempos, que adecuadas e que curioso para estes tempos que corro...

Definitivamente, por cousas como esta, merece a pena estar aquí:

Indefinida...

Véxome borrosa,
dende fai tempo, esvaída...
Nerviosa, amnésica,
angustiada...
Dende fai tempo estas paredes que non sei que teñen
cáenme seguido sobre os ombros
pesan, e pesan...
Dende fai tempo que non sei quen son
e que non quero nada.
Triste, cabizbaixa, acomplexada
esquecín o meu sorriso.
Indefinida, in[auto]comprendida...
vai e peto contra os cristais destas paredes,
coma se así saíse a algún sitio...

Precisaría de roubar unha vida máis....

.... que esta que emprego non quere encherse de nada do que hai...
salvo notas musicais, salvo ansias de pechar os ollos durante horas acunada por unha voz...
precisaría de roubar unha vida... para poder adicarlle a miña á cantarlle...

Vulnerabilidades...

"A veces" deuse conta un día,
de que non era valente.
Constatou canto de certo había naquel dato, naquel feito, naquel adxectivo deshonroso.
Pasara a vida coméndoa a bocadiños, pequechos,
pasaba os días aspirando o aire a bocanadas,
outros, era pequena, pequeniña, outros non se vía,
pero volvía saír, e ás veces, recibía unha labazada,
que a sentaba no seu sitio,
pero aínda non sabía, nen tan sequera intuía, que non era valente.
E que esa realidade se convertira nalgo tan certo e tanxible so tivo unha consecuencia,
que "A veces", ás veces, precisaba de máis aloumiños que calquera outro ser que pisara o mundo, o seu mundo. Que ás veces, "A veces" precisaba de tódolos aloumiños.
E aí, deuse conta doutro punto, doutro pequeno buratiño, que ás veces, "A veces" era moi egoísta...

Re-confortante

Ver que esta noria dá e dá e dá voltas,
que os círculos teñen iso,
que sempre acaban chegando a un principio.
Que reconfortan conversas,
lágrimas a destempo, ou non.
E que che digan: se cho confío é porque sempre te vin forte,
perdóame porque non sexa así.
Que faría eu para ter sempre esta pel tan pouco dura,
que entre os poros se escapan tantas sensacións
e sentimentos?
Pero que ben senta e como re-conforta, que ás veces che digan que se deron conta...

Que mil cousas....

... non me collen no peito, ou me ensancho e me divido ou me encollo e me escondo.
Que se non respiro, o corazón corre máis do debido, me esquezo,
me borro, como a metade desta entrada, que acabo de borrar sen querer,
olvidando a metade do escrito.
E volvo a non respirar, a correr, a maldurmir,
a esquecerme outra vez.
A tentar agarrar este corazón que corre tres pasos diante de min,
e ás veces bota carreiras que non hai quen llas gane.
Que me ensancho, fóra do renglón, e me encollo, onde non haxa ninguén.
Que me perturbo, me turbo, me obceco e obtuso,
e ao revés tamén.
Que son un oposto e un igual na mesma persoa.
Que me digan a min que pasa con esta primavera, que a min me senta mal, creo que alguén me rouba as bensensacións que debería ter, que me tocan os pelos coma escarpias, os buratos na barriga, as respiracións apuradas, os todos e os nadas, xuntos, á vez, que non hai quen os aguante.
Que regalo sensacións, cansancios e formigueos, e coloretes, e calores e atropelos, e que, sobre todo, regalo os esquecementos, os olvidos, e os meus mecheros e o meu tabaco, os meus pasos, os cordóns dos meus zapatos, as pedras, a debilidade dos meus xeonllos, a caída dos meus ollos, teño moito para regalar e non pido a cambio, salvo abrir a boca e respirar de cheo, incharme de aire até o infinito, e regalar suspiros.

Thinking....

Curiosidade, ou non... pero resúltame curioso este mundo de avanzados que formamos, tecnoloxía punta e todo listo en medio minuto, tan listos, tan progresados, tan relucientes que somos...
Que cen anos atrás non tiñamos nada, 200 antes, menos... pero había xente que se adicaba a pensar, a cultivar as artes a diseccionar o interior do ser humano.
Agora tamén, pero agora mellor vive o que se adica a facernos evolucionar tanto e tan rápido... tanto, tanto, tanto... que erupciona un volcán e se para medio mundo.
A min faime curiosidade, ou gracia, ou pena, isto antes non pasaba.

Imos pensar en cousas bonitas

A ver se o sortilexio surte efecto....:
Lembro unha tarde en Bonaval, o sol entre as rendixas das árbores, e todo dozura...
Un amencer, e o sol, caprichoso, tentando saír da escuridade e tinguindo o ceo de cores...
O silencio e o ruído dalgunha tormenta de verán, a calor mesturada co arrecendo a terra mollada.
Aqueles cafés cortados a diario.
O tacto dunha pel suave.
Bicos de bolboreta.
E momentos de felicidade nos que faciamos metáforas ridículas ("Parece que comiches unha cuchara")
Un paseo por Pontevedra, un café longo no Parador e confidencias.
Un paseo por Tui, o frío xélido daquela catedral e o contraste coa calor da terraza.
Unha escapada pola beira do río en Allariz.
Unha pinta en Dublín, pés mollados, debuxos de Munch.
Raios de sol no Costa Vella, cafés con Baileys...
Paseos ao Pedroso, polo Carme de Abaixo.
A Fraga das Vigas, perdida nos confíns do Cadramón...
Un tren a Vevey, o borde do lago, camiñatas sobre tacóns, parques verdes, e máis cafés, e máis conversas...
O meu lugar segredo preto do río, aquela ponte, aquel regueiro...
Os abrazos
E máis bicos de bolboreta....
Descubrir a Magritte e botar unha lágrima...
Unha canción que che fai botar dúas... Buckley... Auerbach....

Fresas con nata.

Apetecían, mirándome dende aquel estante, rodeadas de froita, sobresaían lozanas, vermelliñas, delicadas, e non é unha compra que adoite facer pero, xa que estamos na época, apetecía o pequeno luxo desta aspirante a mileurista.

Unha caixiña transparente, envolta no plástico furado para que o medio quilo de fresiñas deste sur andaluz lonxano puideran respirar.

Un bote de nata montada, desta en spray, que cando a usas te decatas de que nin nata nin leches, iso o que é é auga branquecina con azucre e un montón de aire.

De aire e aires tamén nós enchemos nós moitas veces, pero iso é outra historia.

Hoxe apetecían.

Saquei unhas poucas, daba xenio velas tan postiñas no seu continente, laveinas, escurrinas e procedín, con mimo, a cortalas.

E aí, quen sabe por que, comecei a pensar en quen as cortara, nesas longas xornadas baixo a calor abafante dos invernadoiros, na caterva de inmigrantes, de fodidos pola crise, nas familias que van de recolleita en recolleita para apañar uns cantos euros e sobrelevar o resto do ano... no moito que teñen uns e no pouco que teñen os demáis, a maior parte.

Nas pateras, nas xornadas de auga con sal, de levar morto ao compañeiro do lado, de chegar á terra prometida que non dá nada, porque non hai nada que prometer, de perseguir o ideal do privilexio de ser nacido occidental. De nacer deste lado, onde o temos todo, tendo en conta que ese todo significa a tele máis chula, a casa máis chula, o coche máis molón, a roupa chachi, onde todo significa que non temos nada, porque poñerse a pensar en que o noso privilexio é mercar cada vez máis e máis cousas que nos sintan acadar un certo status non deixa de dar pena.

E así foi como as fresas que tanto me prometían acabaron coméndose con pena, con certa amargura deste día a día privilexiado, e aquí esta cabeciña se adica a acabalo con queixas nimias. E non me souberon ben, o doce que me supuña ía sentir trocou nun certo acedo, incluso amargo, un certo non sei que e unha certa sensación de baleiro.

Nin sequera se me ocorreu unha canción para o caso...

Días tontos...

"Era o vértigo. O embriagador, o insuperable desexo de caer.
Tamén poderiamos chamalo a borracheira da debilidade. Un percátase da súa debilidade e non quere loitar contra ela, senón entregarse. Está borracho da súa debilidade, quere ser aínda máis débil, quere caer no medio da praza, ante os ollos de todos, quere estar abaixo e aínda máis abaixo que abaixo."

La insoportable levedad del ser.

Milan Kundera

Valores

Conversa, apoios, risas, orellas abertas.
Iso gústame na xente.
Tesituras, non, gracias.
Quitarme aire, non, tampouco.
Podo ofrecer o que aquí hai, á vista está, non escondo nada porque os meus bolsillos levan rotos moito tempo.
E non penso coselos.
As pedras dos zapatos son asunto meu,
aínda que ás veces me gustaría xogar a intercambialas
a tiralas lonxe, ou preto, e coller outras, encántame ter pedriñas, e xogar con elas cos dedos...
Non me importa borrar direccións,
nen coller outras.
Si que me importa que me lastimen, que me doian, que me poñan un NON á espalda,
e polas veces que eu o fixera podo pedir perdón en mil ocasións.
Para quen non quere oír, que mellor que unha canción, unha canción para xordos... e isto non é tristeza, nin mala leche, é pensar, do verbo pensar, que é o que se fai cando non se fai nada...

Xogos malabares

De noite, o subconsciente xoga comigo
Xogamos cos pensamentos do día
Pero a noite fainos distintos, á noite discorren na almofada
e fanse grandes, moi grandes
De noite xogamos aos malabares
A discorrer en mundos paralelos
Onde todo pode pasar
e onde nunca pasa nada

De noite podería conquistar países
conquistar mundos
conquistar persoas

mudar de pel
de ollos
de pés

voar
correr
matar
amar...

Ganas de dicir que te quero

Creo que non é algo tan común e cotián na maioría dos seres,
creo.
Pero en min si, pasei tantos anos incapacitada para soltar un "quérote" que, a pouco que dixen o primeiro comezaron a saír todos en ringleira e a borbotóns, ordeados e atropelados, coma esta cabeciña.
Pero sempre medidos, non gratuítos.
Quizáis a maior fortuna é ter a quen dicirllos, porque significa que, algunha vez, algún cae despistado cara min.
Pois si, a ti, que sei que me estás lendo, que o saibas, que te quero, os que o sabedes, sabédelo, e iso a min faime feliz!!
E por iso vai esta canción...

Pequenos pasos

Hainos que avanzan a zancadas, coma se o tempo fose algo que hai que deixar atrás
e hainos que se aferran ao tempo, a calquera tempo, a calquera ubicación que dea calor, que resulte familiar, aínda que non sexa o mellor, hainos que avanzan a pequenos pasos, tan, tan paseniñamente que se van quedando rezagados, os últimos da ringleira, os que se van esquecendo... un pasiño, dous, tres... e así vai caendo un aniño, dous, tres, catro,... que máis dá cantos van se seguimos igual.
No mundo dos pasiños todo pode cambiar, porque podes dar un pequeno chimpo, sucede cando todo se volve do revés, cando nada ten sentido, cando tan pouco retroceso te fai sentir a cousiña máis pequena do mundo, cando o baleiro se abre famento ante ti... Sucede cando xa non só tes a certeza de que hai que cambiar algo, senón que ademáis queres facelo, queres avanzar!!
Sucede que te perdes na voráxine do non pensar, sucede que te volves a atopar, sucede que, por unha vez, comezas a tomar consciencia de "ti", de "eu", sucede que volves comer, volves dormir..... dun tirón!!
Suceden tantas cousas!!

Bicos e libros

Soa un pouco a despropósito, máis ben, éo, pero é un dato: en 2009 non lin ningún libro, para ser máis exactos, non rematei de ler ningún, creo que "Chesil Beach" o lin nese ano, e se así foi, si que o rematei, sería a excepción nun ano tan pobre...

Retrotraéndonos un pouco máis, e seguindo co tema do ningún, podo afirmar que en 2008 non din ningún bico, dos apaioxados, nada, cero absoluto.

Por tanto, e para solucionar tanto despropósito, agora en 2010 non se me poden escapar nin bicos nin boas lecturas.

O segundo tema vai ben encarrilado, xa que os duendes me enviaron unha xoíña:

http://lecomptoirdelabd.blog.lemonde.fr/2009/11/09/la-gifle-blast-de-manu-larcenet/

O primeiro non depende só de min, pero si en parte da miña actitude, así que "il faut changer".

Fin de ano 2009, repaso....

Renovei a miña coraza de inseguridades.

Merquei un amante para os meus soños.

Rin, aínda que pouco, creo.

Chorei, moito, a mares, a torrentes, a diluvios.

Encollín, medrei, ensancheime a alma.

Saquei afóra o corazón para ventilalo...
volvino meter para esperar,
que pasa,
por se grita ou fica calado...

Adiqueime a facer bauliños
nos que esconder a tristeza,
disfrazala de regalo envolto en celofán,
que ao abrilo se vai e desaparece,
convértese en sorriso nervioso
e en ausencia calada...