Ver que esta noria dá e dá e dá voltas,
que os círculos teñen iso,
que sempre acaban chegando a un principio.
Que reconfortan conversas,
lágrimas a destempo, ou non.
E que che digan: se cho confío é porque sempre te vin forte,
perdóame porque non sexa así.
Que faría eu para ter sempre esta pel tan pouco dura,
que entre os poros se escapan tantas sensacións
e sentimentos?
Pero que ben senta e como re-conforta, que ás veces che digan que se deron conta...
Aniña, non sei que tes, pero telo...sempre te verei e te lerei con bos ollos, ulireite con bo olfato, e querereite de bo corazón (o que tí tes, por suposto) Canto te quero!!!
ResponderEliminarGracias corazón!!! O que teño tampouco o sei eu, e ben contenta que estaría de non telo, que queres que che diga....
ResponderEliminar