Gracias a "El Jueves" por ese fantástico titular "La Navidad es una mierda, y ser niño, otra" e polo seu fantástico decálogo navideño:
Diez razones por las que la cerveza es mejor que Jesús:
1. Nadie lo matará por no beber cerveza.
2. La cerveza no le dice cómo tener sexo.
3. La cerveza nunca ha causado guerras importantes (ni inquisiciones, ni cruzadas sangrientas).
4. La cerveza no fuerza a los menores de edad, que no pueden pensar por sí mismos.
5. Cuando usted tiene cerveza, usted no se la pasa tocando puertas ajenas intentando que otras personas tomen una.
6. A nadie han quemado en hogueras, colgado en una horca, o torturado hasta la muerte por defender una marca de cerveza.
7. Usted no tiene que esperar más de 2.000 años por una segunda cerveza.
8. Hay leyes que dictaminan que las etiquetas de cerveza no pueden mentirle a usted y que deben informarle sobre el daño que le acarrean a su salud.
9. Usted puede demostrar la existencia de la cerveza.
10. Si usted ha consagrado su vida a la cerveza, hay grupos que pueden ayudarle.
Que si, que absurdo...
http://http//www.eljueves.es/2009/12/24/diez_razones_por_las_que_cerveza_mejor_que_jesus.html
Onde non hai nome para as estrelas nen memoria para as lembranzas. Un endroit où il n'y a pas de nom pour les étoiles, ni mémoire pour les souvenirs...
viernes, 25 de diciembre de 2009
domingo, 20 de diciembre de 2009
Navegando en gin-tonics
Cinco horas de sono, inmenso, arrolador.
Espertar soleado, periódico e café, e pitillo.
E o día segue o seu curso e os ánimos dese espertar tan activo vanse esvaendo....
e caendo,
caendo
caendo
caendo coma os meus ollos...
hai que ver que resaca tan tonta!!!
Espertar soleado, periódico e café, e pitillo.
E o día segue o seu curso e os ánimos dese espertar tan activo vanse esvaendo....
e caendo,
caendo
caendo
caendo coma os meus ollos...
hai que ver que resaca tan tonta!!!
lunes, 2 de noviembre de 2009
Reflexións...
Rapidamente, correndo, quería dicir...
que acumulo ideas, que tomo retazos de cada quen,
tantos que se confunden no que eu son, e non sei onde atoparme.
Que tonta é a sensación de sentirse o ser máis perdido do mundo.
que acumulo ideas, que tomo retazos de cada quen,
tantos que se confunden no que eu son, e non sei onde atoparme.
Que tonta é a sensación de sentirse o ser máis perdido do mundo.
jueves, 1 de octubre de 2009
Outubro.
1 de outubro.
Calor e sandalias.
E boteite de menos.
Outra vez.
Debatinme entre caer por abismos
ou deixarme estar.
Elixin a opción cabal para logo,
inmediata,
arrepentirme.
Porque sempre me arrepinto do que fago e do que non.
Outubro confundido, que ti eras o mes das nubes grises, onde vas?
Acaso acompañas esta miña cabeciña que tampouco sabe onde?
Calor e sandalias.
E boteite de menos.
Outra vez.
Debatinme entre caer por abismos
ou deixarme estar.
Elixin a opción cabal para logo,
inmediata,
arrepentirme.
Porque sempre me arrepinto do que fago e do que non.
Outubro confundido, que ti eras o mes das nubes grises, onde vas?
Acaso acompañas esta miña cabeciña que tampouco sabe onde?
miércoles, 9 de septiembre de 2009
De que vai isto?
Vai de límites
De excesos
De nonpodomáis
De siquepodo
De baleiros
De chimpos
De caprichos
De afogos
De olladas
De ansiedade
De ques e porques
De candos e dendecandos
De atacandos
Ás veces toca revisión desesperada de que cona fago coa miña vida
(Supoño que non serei a única en facelo)
De excesos
De nonpodomáis
De siquepodo
De baleiros
De chimpos
De caprichos
De afogos
De olladas
De ansiedade
De ques e porques
De candos e dendecandos
De atacandos
Ás veces toca revisión desesperada de que cona fago coa miña vida
(Supoño que non serei a única en facelo)
miércoles, 2 de septiembre de 2009
Tanto mirar, tanto mirar...
Peco de observadora, miro tanto, tantas veces, tantas cousas e a tanta xente que algún día tocaba que se volvera na miña contra...
E agora eres ti, que me miras insistentemente, ansiosamente, continuamente, cando veño, cando vou, cando volvo a marchar, mírasme dende a profundidade dos teus ollos escuros, a túa pel escura o teu cabelo escuro...
Mírasme cando pasas por diante, cando paso eu, con descaro, con intención, estou a punto de collerte, darche as gracias e pedirche que non me mires tanto, que non hai nada que ver, que non quero!!
E todo porque te mirei unha vez cando estabas sentado na barra do bar, mireite tanto e sen querer que.... non debín xa o sei...
E agora eres ti, que me miras insistentemente, ansiosamente, continuamente, cando veño, cando vou, cando volvo a marchar, mírasme dende a profundidade dos teus ollos escuros, a túa pel escura o teu cabelo escuro...
Mírasme cando pasas por diante, cando paso eu, con descaro, con intención, estou a punto de collerte, darche as gracias e pedirche que non me mires tanto, que non hai nada que ver, que non quero!!
E todo porque te mirei unha vez cando estabas sentado na barra do bar, mireite tanto e sen querer que.... non debín xa o sei...
miércoles, 26 de agosto de 2009
Pensando en Peter Pan
Y es que no sé por qué, hoy, sin darme cuenta, me sorprendí pensando en ti.
¿Cuántos años han pasado ya?
Recuerdo cuando naciste, aquel mono de pelo beige con el que parecías un osito.
Cuándo gritabas "cucú" en la iglesia...
... esto me hace pensar que nuestros recuerdos comunes siempre tenían origen en una reunión familiar...
El viento en lo alto de la Torre de Hércules.
Y más tarde, con tus rizos al sol, al olvido.
Con tus manos que temblaban, fumando siempre nervioso.
Acariciando tu Fender...
¿Qué pasó con aquel niño dulce y tímido?
Sólo sé que hace varias navidades que no vuelves ni vas,
que no sé dónde estás,
que no se puede hablar de ti.
Que me contaron que estabas mejor, con una Biblia bajo el brazo, el cerebro sorbido....
no sé... yo hoy pensé en ti y sólo deseo que estés bien.
¿Cuántos años han pasado ya?
Recuerdo cuando naciste, aquel mono de pelo beige con el que parecías un osito.
Cuándo gritabas "cucú" en la iglesia...
... esto me hace pensar que nuestros recuerdos comunes siempre tenían origen en una reunión familiar...
El viento en lo alto de la Torre de Hércules.
Y más tarde, con tus rizos al sol, al olvido.
Con tus manos que temblaban, fumando siempre nervioso.
Acariciando tu Fender...
¿Qué pasó con aquel niño dulce y tímido?
Sólo sé que hace varias navidades que no vuelves ni vas,
que no sé dónde estás,
que no se puede hablar de ti.
Que me contaron que estabas mejor, con una Biblia bajo el brazo, el cerebro sorbido....
no sé... yo hoy pensé en ti y sólo deseo que estés bien.
jueves, 20 de agosto de 2009
Quieres qué te cuente?
Cuántas veces me enamoro cada semana?
No sé si decirlo...
porque a menudo...
puede suceder... un sonido
o un susurro
o unos grandes ojos azules...
siempre que vea unos ojos azules ten la seguridad
de que caeré rendida a tus pies...
o castaños, también... (como la noche del viernes)
...... aunque no debemos de olvidar que de noche todos los gatos son pardos....
... y por eso mismo, los ojos azules se convierten en castaños...
de todos modos... qué más dá...
a mi lo que me gusta es poder enamorarme cada día,
de una voz,
de un susurro,
de unos ojos distintos...
que ya caerán los tuyos.
No sé si decirlo...
porque a menudo...
puede suceder... un sonido
o un susurro
o unos grandes ojos azules...
siempre que vea unos ojos azules ten la seguridad
de que caeré rendida a tus pies...
o castaños, también... (como la noche del viernes)
...... aunque no debemos de olvidar que de noche todos los gatos son pardos....
... y por eso mismo, los ojos azules se convierten en castaños...
de todos modos... qué más dá...
a mi lo que me gusta es poder enamorarme cada día,
de una voz,
de un susurro,
de unos ojos distintos...
que ya caerán los tuyos.
domingo, 9 de agosto de 2009
Sonríe, sonríe, sonríe...
Me encantan las sonrisas
francas, abiertas, sinceras
me hacen sonreír
acarician mi alma
conocidas o desconocidas
perfectas, blancas, impolutas o no.
Sonríe, sonríeme, sonríe hasta cansarte.
Sonreír es dedicarme una canción
es salir el sol.
(Hoy brilla un poco, mañana, espero, un poco más).
Y se me ha ocurrido sonreír para celebrarlo.
francas, abiertas, sinceras
me hacen sonreír
acarician mi alma
conocidas o desconocidas
perfectas, blancas, impolutas o no.
Sonríe, sonríeme, sonríe hasta cansarte.
Sonreír es dedicarme una canción
es salir el sol.
(Hoy brilla un poco, mañana, espero, un poco más).
Y se me ha ocurrido sonreír para celebrarlo.
lunes, 3 de agosto de 2009
Agostos
Comienza un agosto
de invierno
rápido ya, el año
se acaba, todos
los años igual,
rápidos como suspiros,
vacíos como nada.
Agosto teñido de
melancolía, aderezado
de arrepentimiento...
sólo lo he hecho dos veces en mi vida,
y las dos por el mismo motivo.
Y nunca más habrá tres.
Y lo único que
he aprendido es
que arrepentirse
es querer,
de una forma
extraña.
De un modo
que duele.
Que no quiero arrepentirme
nunca más
de nada.
de invierno
rápido ya, el año
se acaba, todos
los años igual,
rápidos como suspiros,
vacíos como nada.
Agosto teñido de
melancolía, aderezado
de arrepentimiento...
sólo lo he hecho dos veces en mi vida,
y las dos por el mismo motivo.
Y nunca más habrá tres.
Y lo único que
he aprendido es
que arrepentirse
es querer,
de una forma
extraña.
De un modo
que duele.
Que no quiero arrepentirme
nunca más
de nada.
jueves, 30 de julio de 2009
Adoro bucear
... todo, levo todo o día pensando nas ganas que teño...
pensando en bucear
en perderme na inmensidade da auga
do río
... todo o día
espera, como é?
introdúzome na auga, sempre está fría, ao principio...
boto a nadar, lentamente... lentamente...
chego lonxe, non dou pé
collo aire,
vamos, cara a escuridade!
aspiro... pecho os ollos e vou, cara o fondo,
agora só teño catro imaxes fixas: o meu deslizar, o meu nadar no interior da auga: un, dous, un, dous, un, dous... estiro e encollo os brazos, tentando abarcar o máximo posible
un, dous, un, dous, estiro e encollo as pernas....
abro os ollos, nada mellor dentro da auga doce, todo está difuso, a auga sempre escura, e os raios de sol ábrense paso, esvaídamente
a visión roza a maxia...
avanzo todo o que os meus pulmóns resisten, un pouco máis, veña...
collo impulso para saír, boto aire...
saio á luz, onde todo volve ser ruído e nítido...
e sempre penso que se está mellor buceando...
pensando en bucear
en perderme na inmensidade da auga
do río
... todo o día
espera, como é?
introdúzome na auga, sempre está fría, ao principio...
boto a nadar, lentamente... lentamente...
chego lonxe, non dou pé
collo aire,
vamos, cara a escuridade!
aspiro... pecho os ollos e vou, cara o fondo,
agora só teño catro imaxes fixas: o meu deslizar, o meu nadar no interior da auga: un, dous, un, dous, un, dous... estiro e encollo os brazos, tentando abarcar o máximo posible
un, dous, un, dous, estiro e encollo as pernas....
abro os ollos, nada mellor dentro da auga doce, todo está difuso, a auga sempre escura, e os raios de sol ábrense paso, esvaídamente
a visión roza a maxia...
avanzo todo o que os meus pulmóns resisten, un pouco máis, veña...
collo impulso para saír, boto aire...
saio á luz, onde todo volve ser ruído e nítido...
e sempre penso que se está mellor buceando...
martes, 21 de julio de 2009
Shhhh!!! Tais-toi, cala: CALLA
La primera palabra que viene a mi cabeza al intentar decir algo sobre CALLA es incomprensión, si, no entiendo como un grupo que tanto me conmueve sea tan desconocido.
Nunca agradeceré lo suficiente mi primer acercamiento a ellos gracias a un blog ya desaparecido del que era asidua, la descripción de su música me motivó a bajar (si, bajar, si, ya sé…) su disco “Scavengers” y me quedé atrapada ante una sucesión de melodías, de susurros, de vaivenes, de melancolía, de susurros, otra vez, de caricias…
Formados en 1997 en Nueva York y capitaneados por Aurelio Valle cuentan ya con cinco discos en el mercado.
Su progresión musical va desde la experimentación sonora y suave de los dos primeros, “Calla” y “Scavengers” hasta la comercialidad de los últimos “Televise”, “Collisions” y “Strenght In Numbers”, sin por ello perder su genuinidad y su universo sonoro, en el cual, la voz de Aurelio dota de carácter propio al grupo.
Un breve repaso a lo poco que nos ofrece la red sobre Calla en español se resumiría en:
Crítica de "Televise":
http://www.popchild.com/viewArtFile.php?id_articulo=907&id_tipo=1
Calla es un trío formado por Aurelio Valle (guitarra y voces), Wayne Magruder (bateria, programaciones) y Sean Donovan (teclados, bajo y programación) que emigraron de Texas a Broklyn en busca de un ambiente más acorde con la música que realizan.
Después de su disco "Scavengers" (2001) y varios Remixes contemplados en el catálogo de Kitty-yo, Calla presenta en este 2003 “Televise”.
A pesar de vivir en Nueva York, Calla se alejan totalmente de la escena del nuevo rock encabezada por The Strokes y se acercan más a la escena intelectual y “arty” de la gran manzana. Su música se centra en crear atmósferas densas, oscuras en las que pocas veces consigue colarse algún pequeño rayo de luz, una música circular de intensos crecendos donde las guitarras desbordantes de electricidad se cruzan con unas líneas de bajo poderoso ( “Don’t Hold Your Breath” tiene un bajo y una melodía que parece compuesta por unos Pixies bajo los efectos de un valium) y una percusión minimalista que alcanza su máxima expresión en “As Quick As It Comes/Carrera”, donde la frágil voz de Aurelio te susurra al oído en medio de increíbles torrentes de expresividad noise.
Crítica de "Collisions":
http://www.especial35.com/discos/imagenesc/Calla-Collisions.htm
Calla
Collisions
Beggars Banquet
(2005)
La sensación de fuerza contenida, frescura y agresividad en “mute” es lo que el trío oriundo de Texas nos presenta con su cuarta y última placa llamada Collisions.
El mostrar nuevas sensaciones parece ser una de las características de Calla, que en esta oportunidad nos muestra cuarenta minutos de temas que vacilan entre melodías que van y vienen, como un sondeo sonoro. El disco contiene temas de quiebres melódicos, como Play Dead, que resulta ser un buen ejemplo de que la voz y guitarra de Aurelio Valle es un punto a favor de Calla, en lo que formación se refiere. Initiate, es la balada que lo hace referente a la camada de My Bloody Valentine, con la guitarra y voz descarnada e imprecisa, demostrando la rabia contendida que presenta el tema. El trabajo se desenvuelve en ritmos precisos, quiebres e increscendos que varían según la intención y entrega de los integrantes del grupo. Todo va enfocado en un mismo bloque, lo que es bueno al momento de escoger los temas y acomodarlos en un CD.
El material esta vez entregado, se escucha un Calla mas contenido emocionalmente, como una película lenta que se desenvuelve con muchas vistas externas, con momentos claves dentro que hacen la trama más fácil de entender. Las interpretaciones están hechas de manera precisa, con tal que cada una tenga un rol dentro de esta “película”, con el bajo personificando al monótono, la guitarra a la hipnótica y la batería a la perfeccionista.
El disco resulta ser una buena sorpresa, para las personas que comienzan a escuchar a Calla y uno de los más redondos que ha hecho la banda. Un elaborado y fino trabajo para tener en cuenta.
Crítica de "Strenght In Numbers":
http://supernovapop.com/disco/1301/452
Sin hacer mucho ruido, la banda de Aurelio Valle se ha plantado con cinco discos en 2007. Después del controvertido e incomprendido Collisions, Calla presenta un nuevo larga duración una pizca más asequible. Pero sólo una pizca. Mantiene esa oscuridad típica del trío de Nueva York, pero expuesta para todos los públicos; Strength In Numbers sigue mezclando la pasión por los paisajes lóbregos y de dramatismo épico con el rock despojado de envoltorio.
Uno no sabe muy bien lo que se propone Calla. Si algo hace este Strength In Numbers es desconcertar. Uno no sabe muy bien cómo cogerlo, pero sí advierte que se trata de algo extraordinariamente quebradizo; una estructura hecha en la oscuridad y que, igual que se mantiene de pie, en cualquier momento puede responder a una débil respiración con el desplome. Un larga duración que puede sorprender por la energía de "Sanctify" y "Bronson", y la fragilidad de"Rise" o lo siniestro de la instrumental "Malo" y "Le Gusta El Fuego". Un claroscuro a tener en cuenta.
Calla están en:
http://www.callamusic.com/
y en: http://www.myspace.com/callamusic
Una de las canciones que me hizo enamorarme de ellos, de su disco "Scavengers":
Nunca agradeceré lo suficiente mi primer acercamiento a ellos gracias a un blog ya desaparecido del que era asidua, la descripción de su música me motivó a bajar (si, bajar, si, ya sé…) su disco “Scavengers” y me quedé atrapada ante una sucesión de melodías, de susurros, de vaivenes, de melancolía, de susurros, otra vez, de caricias…
Formados en 1997 en Nueva York y capitaneados por Aurelio Valle cuentan ya con cinco discos en el mercado.
Su progresión musical va desde la experimentación sonora y suave de los dos primeros, “Calla” y “Scavengers” hasta la comercialidad de los últimos “Televise”, “Collisions” y “Strenght In Numbers”, sin por ello perder su genuinidad y su universo sonoro, en el cual, la voz de Aurelio dota de carácter propio al grupo.
Un breve repaso a lo poco que nos ofrece la red sobre Calla en español se resumiría en:
Crítica de "Televise":
http://www.popchild.com/viewArtFile.php?id_articulo=907&id_tipo=1
Calla es un trío formado por Aurelio Valle (guitarra y voces), Wayne Magruder (bateria, programaciones) y Sean Donovan (teclados, bajo y programación) que emigraron de Texas a Broklyn en busca de un ambiente más acorde con la música que realizan.
Después de su disco "Scavengers" (2001) y varios Remixes contemplados en el catálogo de Kitty-yo, Calla presenta en este 2003 “Televise”.
A pesar de vivir en Nueva York, Calla se alejan totalmente de la escena del nuevo rock encabezada por The Strokes y se acercan más a la escena intelectual y “arty” de la gran manzana. Su música se centra en crear atmósferas densas, oscuras en las que pocas veces consigue colarse algún pequeño rayo de luz, una música circular de intensos crecendos donde las guitarras desbordantes de electricidad se cruzan con unas líneas de bajo poderoso ( “Don’t Hold Your Breath” tiene un bajo y una melodía que parece compuesta por unos Pixies bajo los efectos de un valium) y una percusión minimalista que alcanza su máxima expresión en “As Quick As It Comes/Carrera”, donde la frágil voz de Aurelio te susurra al oído en medio de increíbles torrentes de expresividad noise.
Crítica de "Collisions":
http://www.especial35.com/discos/imagenesc/Calla-Collisions.htm
Calla
Collisions
Beggars Banquet
(2005)
La sensación de fuerza contenida, frescura y agresividad en “mute” es lo que el trío oriundo de Texas nos presenta con su cuarta y última placa llamada Collisions.
El mostrar nuevas sensaciones parece ser una de las características de Calla, que en esta oportunidad nos muestra cuarenta minutos de temas que vacilan entre melodías que van y vienen, como un sondeo sonoro. El disco contiene temas de quiebres melódicos, como Play Dead, que resulta ser un buen ejemplo de que la voz y guitarra de Aurelio Valle es un punto a favor de Calla, en lo que formación se refiere. Initiate, es la balada que lo hace referente a la camada de My Bloody Valentine, con la guitarra y voz descarnada e imprecisa, demostrando la rabia contendida que presenta el tema. El trabajo se desenvuelve en ritmos precisos, quiebres e increscendos que varían según la intención y entrega de los integrantes del grupo. Todo va enfocado en un mismo bloque, lo que es bueno al momento de escoger los temas y acomodarlos en un CD.
El material esta vez entregado, se escucha un Calla mas contenido emocionalmente, como una película lenta que se desenvuelve con muchas vistas externas, con momentos claves dentro que hacen la trama más fácil de entender. Las interpretaciones están hechas de manera precisa, con tal que cada una tenga un rol dentro de esta “película”, con el bajo personificando al monótono, la guitarra a la hipnótica y la batería a la perfeccionista.
El disco resulta ser una buena sorpresa, para las personas que comienzan a escuchar a Calla y uno de los más redondos que ha hecho la banda. Un elaborado y fino trabajo para tener en cuenta.
Crítica de "Strenght In Numbers":
http://supernovapop.com/disco/1301/452
Sin hacer mucho ruido, la banda de Aurelio Valle se ha plantado con cinco discos en 2007. Después del controvertido e incomprendido Collisions, Calla presenta un nuevo larga duración una pizca más asequible. Pero sólo una pizca. Mantiene esa oscuridad típica del trío de Nueva York, pero expuesta para todos los públicos; Strength In Numbers sigue mezclando la pasión por los paisajes lóbregos y de dramatismo épico con el rock despojado de envoltorio.
Uno no sabe muy bien lo que se propone Calla. Si algo hace este Strength In Numbers es desconcertar. Uno no sabe muy bien cómo cogerlo, pero sí advierte que se trata de algo extraordinariamente quebradizo; una estructura hecha en la oscuridad y que, igual que se mantiene de pie, en cualquier momento puede responder a una débil respiración con el desplome. Un larga duración que puede sorprender por la energía de "Sanctify" y "Bronson", y la fragilidad de"Rise" o lo siniestro de la instrumental "Malo" y "Le Gusta El Fuego". Un claroscuro a tener en cuenta.
Calla están en:
http://www.callamusic.com/
y en: http://www.myspace.com/callamusic
Una de las canciones que me hizo enamorarme de ellos, de su disco "Scavengers":
domingo, 19 de julio de 2009
Falta de fortuna vs dicha.
Que abran un puesto de gofres enfrente es dicha, o mala leche, teniendo en cuenta mis debilidades culinarias.
Que se dediquen a poner reggaeton a todo volumen es una patente falta de fortuna.
Que entre dientes me digan a la cara c'est pas gentille , aparte de maleducado es una total falta de fortuna por parte de la otra persona, teniendo en cuenta que la entendía.
Cenar al salir hoy de aquí sería dicha si no estuviera tan cansada.
El cansancio se debe a la falta de fortuna... la dicha a las llamadas hechas o recibidas, esperadas o no, a las voces que están lejos y tan cerca en el corazón.
Mi corazón está lleno de voces y eso es dicha, que no destaque ninguna es falta de fortuna.
Y también la lejanía, el dolor de pies, los domingos... y el tener que escuchar música de mierda cuando yo no puedo poner ni un triste do re mi
Que se dediquen a poner reggaeton a todo volumen es una patente falta de fortuna.
Que entre dientes me digan a la cara c'est pas gentille , aparte de maleducado es una total falta de fortuna por parte de la otra persona, teniendo en cuenta que la entendía.
Cenar al salir hoy de aquí sería dicha si no estuviera tan cansada.
El cansancio se debe a la falta de fortuna... la dicha a las llamadas hechas o recibidas, esperadas o no, a las voces que están lejos y tan cerca en el corazón.
Mi corazón está lleno de voces y eso es dicha, que no destaque ninguna es falta de fortuna.
Y también la lejanía, el dolor de pies, los domingos... y el tener que escuchar música de mierda cuando yo no puedo poner ni un triste do re mi
miércoles, 15 de julio de 2009
Me corre por las venas
El día de ayer presagiaba plancha, ¿Qué hacer ante lo inevitable? Aderezarlo con un compendio de notas musicales, así, al tun tun... sin orden, sin sentido, lo que me corra por las venas, lo que me ocurra....
La aventura se inició con las Desert Sessions 9&10, ciertos riffs de guitarra me ponen, mucho, y el que los toca no digamos... seguí con Benjamin Biolay, lo dicho, lo mio es un sinordenniconcierto en toda regla... resbalé por sus peines de coeur (J'ai mal quand on me dit Que tu me ressembles Même si j'ai eu quelques moments Dans l'ensemble Des hauts des bas mais l'altitude M'étrangle Tu ne m'oublieras pas Mais rien de moi ne restera La pluie qui saigne colore Mes peines de coeur La pluie égraine encore La somme de toutes mes peurs) y canté lo mucho que detestaba paris, paris...
Volví a perderme por las desert sessions, de pé a pá, otra vez, venga....
Cambié a Prodigy.... también mantengo que los invaders must die, y que la energía que éstos tipos me dan no la consiguen ni 10 astenolit en vena
Siguiente estación: Kyuss, Blues for the red sun, volver a sentirse en la densidad del desierto, psicotropía.... casí sentía la arena escupiéndome a la cara en una espiral pesada y leve, a la vez.
Breve remate con la suavidad y maestría del Soup de Blind Melon, un menú en toda regla!
Pausa para socializar.
Vuelta a casa, aún queda plancha pero no me apetece. Pasamos a una breve sesión The Who: Tommy en el Isle of Whigt Festival, 1970, en dvd por supuesto, y la creencia de que Townshend y la guitarra son puro sexo, del bueno de verdad.
Ahora si que toca rematar, me meto en el ipod la discografía entera de los Pixies y aprovecho para hacer un pequeño repaso, constato que me gusta más el Cactus de Bowie, también que Levitate Me remueve las entrañas, y refrescó los temas más punkis: Crackity Jones, Tame, remato con something against you, casi con rabia, o sin casi, si: "I got something against you"
La aventura se inició con las Desert Sessions 9&10, ciertos riffs de guitarra me ponen, mucho, y el que los toca no digamos... seguí con Benjamin Biolay, lo dicho, lo mio es un sinordenniconcierto en toda regla... resbalé por sus peines de coeur (J'ai mal quand on me dit Que tu me ressembles Même si j'ai eu quelques moments Dans l'ensemble Des hauts des bas mais l'altitude M'étrangle Tu ne m'oublieras pas Mais rien de moi ne restera La pluie qui saigne colore Mes peines de coeur La pluie égraine encore La somme de toutes mes peurs) y canté lo mucho que detestaba paris, paris...
Volví a perderme por las desert sessions, de pé a pá, otra vez, venga....
Cambié a Prodigy.... también mantengo que los invaders must die, y que la energía que éstos tipos me dan no la consiguen ni 10 astenolit en vena
Siguiente estación: Kyuss, Blues for the red sun, volver a sentirse en la densidad del desierto, psicotropía.... casí sentía la arena escupiéndome a la cara en una espiral pesada y leve, a la vez.
Breve remate con la suavidad y maestría del Soup de Blind Melon, un menú en toda regla!
Pausa para socializar.
Vuelta a casa, aún queda plancha pero no me apetece. Pasamos a una breve sesión The Who: Tommy en el Isle of Whigt Festival, 1970, en dvd por supuesto, y la creencia de que Townshend y la guitarra son puro sexo, del bueno de verdad.
Ahora si que toca rematar, me meto en el ipod la discografía entera de los Pixies y aprovecho para hacer un pequeño repaso, constato que me gusta más el Cactus de Bowie, también que Levitate Me remueve las entrañas, y refrescó los temas más punkis: Crackity Jones, Tame, remato con something against you, casi con rabia, o sin casi, si: "I got something against you"
martes, 14 de julio de 2009
Emotivos anónimos.
Tenemos cinco sentidos: vista, oído, gusto, tacto, olfato.
El alma es el sexto sentido.
El alma aúna todo lo demás, estos cinco sentidos se aúnan en uno, que los concentra y dispersa.
Hoy he leído que está de moda reunirse en sesiones de terapia para gente con problemas emocionales, que necesita sacar a la luz su interior, dispersarlo, razonarlo, compartirlo, se hacen llamar emotivos anónimos. No quieren una terapia farmacológica, quieren una terapia oral.
Hoy las emociones son remolinos de inexistencia, de confusión, de preguntas, de incomunicación, de debilidad. Si eres emotivo, eres débil, y en este mundo todos tenemos que ser malos, egoístas, introvertidos, competitivos, líderes… el mundo devora al débil y lo señala: no llores, no ames, no compartas, no rías, NO SEAS.
Yo no sé, ni sé si soy, ni lo que soy, porque las emociones me ahogan, me confunden, me presionan, me niegan, me superan, me desbordan.
Pero a veces no las tengo, antes sabía sentir, ahora no, he perdido mi sexto sentido, el que me sacudía, el que revolvía mi interior, no sé adonde van mis emotividades ni mis ansias, no sé lo que pasa cuando veo que no puedo sentir, querer, cuando el vacío se hace cotidiano, que puedes tocarme y mis nervios no responden.
Si, me tocas y no siento nada, y sé que eso antes no me pasaba.
Sentir nada es negar, y preferiría ser positiva.
Desearía que eso no pasara.
Sé que me gustaría no oír tantas veces la palabra ayer, la odio, cada vez odio más los ayeres, también los mañanas, me quedo estancada en los hoy, pero tampoco avanzo.
Mi emotividad está inmóvil.
Mis contradicciones me revuelven, tampoco las quiero.
No quiero ayeres, no quiero mañanas, ni contradicciones, ni emociones, ni negaciones, ni síes, pues va a ser que estoy de no. Y lo que más me jode es el no sentir ni saber lo qué era.
Tendré que buscarme una de esas reuniones de emotivos anónimos…
El alma es el sexto sentido.
El alma aúna todo lo demás, estos cinco sentidos se aúnan en uno, que los concentra y dispersa.
Hoy he leído que está de moda reunirse en sesiones de terapia para gente con problemas emocionales, que necesita sacar a la luz su interior, dispersarlo, razonarlo, compartirlo, se hacen llamar emotivos anónimos. No quieren una terapia farmacológica, quieren una terapia oral.
Hoy las emociones son remolinos de inexistencia, de confusión, de preguntas, de incomunicación, de debilidad. Si eres emotivo, eres débil, y en este mundo todos tenemos que ser malos, egoístas, introvertidos, competitivos, líderes… el mundo devora al débil y lo señala: no llores, no ames, no compartas, no rías, NO SEAS.
Yo no sé, ni sé si soy, ni lo que soy, porque las emociones me ahogan, me confunden, me presionan, me niegan, me superan, me desbordan.
Pero a veces no las tengo, antes sabía sentir, ahora no, he perdido mi sexto sentido, el que me sacudía, el que revolvía mi interior, no sé adonde van mis emotividades ni mis ansias, no sé lo que pasa cuando veo que no puedo sentir, querer, cuando el vacío se hace cotidiano, que puedes tocarme y mis nervios no responden.
Si, me tocas y no siento nada, y sé que eso antes no me pasaba.
Sentir nada es negar, y preferiría ser positiva.
Desearía que eso no pasara.
Sé que me gustaría no oír tantas veces la palabra ayer, la odio, cada vez odio más los ayeres, también los mañanas, me quedo estancada en los hoy, pero tampoco avanzo.
Mi emotividad está inmóvil.
Mis contradicciones me revuelven, tampoco las quiero.
No quiero ayeres, no quiero mañanas, ni contradicciones, ni emociones, ni negaciones, ni síes, pues va a ser que estoy de no. Y lo que más me jode es el no sentir ni saber lo qué era.
Tendré que buscarme una de esas reuniones de emotivos anónimos…
sábado, 11 de julio de 2009
L'arrivée
Llegar, a no se sabe dónde,
a pintar de colores mi memoria.
Memoria, palabra curiosa, ¿Qué partes de tú vida pertenecen a ella?
¿Cúales han sido inventadas?
¿Qué hay de real? ¿Qué de invención?
Cada vez tengo menos claro lo que me hizo reír en el pasado, cada vez menos, también, lo que pudo hacerme llorar.
Salvo esta espina, tan clavada, tan profunda, que he olvidado de dónde, de cuándo, de cómo...
Memoria, que palabra tan desagradecida.
Mi memoria guarda recuerdos, tan nítidos, que creo reales:
Eran cinco o seis años los que tenía, no más, recuerdo aquella habitación, las cintas de Machín y el libro de Miguel Hernández, "Poesías", recuerdo leer una y otra vez "Nanas de la cebolla", era mi poesía, supongo que como podía haberlo sido cualquier otra, pero me adjudiqué esa.
Años más tarde el libro corrió a mis manos, para quedarse siempre en ellas, volviendo una y otra vez a las mismas estrofas...
a pintar de colores mi memoria.
Memoria, palabra curiosa, ¿Qué partes de tú vida pertenecen a ella?
¿Cúales han sido inventadas?
¿Qué hay de real? ¿Qué de invención?
Cada vez tengo menos claro lo que me hizo reír en el pasado, cada vez menos, también, lo que pudo hacerme llorar.
Salvo esta espina, tan clavada, tan profunda, que he olvidado de dónde, de cuándo, de cómo...
Memoria, que palabra tan desagradecida.
Mi memoria guarda recuerdos, tan nítidos, que creo reales:
Eran cinco o seis años los que tenía, no más, recuerdo aquella habitación, las cintas de Machín y el libro de Miguel Hernández, "Poesías", recuerdo leer una y otra vez "Nanas de la cebolla", era mi poesía, supongo que como podía haberlo sido cualquier otra, pero me adjudiqué esa.
Años más tarde el libro corrió a mis manos, para quedarse siempre en ellas, volviendo una y otra vez a las mismas estrofas...
NANAS DE LA CEBOLLA
La cebolla es escarcha
cerrada y pobre.
Escarcha de tus días
y de mis noches.
Hambre y cebolla,
hielo negro y escarcha
grande y redonda.
En la cuna del hambre
mi niño estaba.
Con sangre de cebolla
se amamantaba.
Pero tu sangre,
escarchada de azúcar,
cebolla y hambre.
Una mujer morena
resuelta en luna
se derrama hilo a hilo
junto a la cuna.
Ríete, niño,
que te tragas la lina
cuando es preciso.
Alondra de mi casa,
ríete mucho.
Es tu risa en los ojos
la luz del mundo.
Ríete tanto
que mi alma al oírte
bata el espacio.
Tu risa me hace libre,
me pones alas.
Soledades me quita,
cárcel me arranca.
Boca que vuela,
corazón que en tus labios
relampaguea.
Es tu risa la espada
más victoriosa,
vencedor de las flores
y las alondras.
Rival del sol.
Porvenir de mis huesos
y de mi amor.
La carne aleteante,
súbito el párpado,
el vivir como nunca
coloreado.
¡Cuánto jilguero
se remonta, aletea
desde tu cuerpo!
Desperté de ser niño:
nunca despiertes.
Triste llevo la boca:
ríete siempre.
Siempre en la cuna,
defendiendo la risa
pluma por pluma.
Ser de vuelo tan alto,
tan extendido,
que tu carne es el cielo
recién nacido.
¡Si yo pudiera
remontarme al origen
de tu carrera!
Al octavo me ríes
con cinco azahares.
Con cinco diminutas
ferocidades.
Con cinco diminutas
ferocidades.
Con cinco dientes
como cinco jazmines
adolescentes.
Frontera de los besos
serán mañana,
cuando en la dentadura
sientas un arma.
Sientas un fuego
correr dientes abajo
buscando el centro.
Vuela, niño, en la doble
luna del pecho:
él triste de cebolla,
tú, satisfecho.
No te derrumbes.
No sepas lo que pasa
ni lo que ocurre.
(Miguel Hernández- Poemas últimos)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)