Adoro bucear

... todo, levo todo o día pensando nas ganas que teño...
pensando en bucear
en perderme na inmensidade da auga
do río
... todo o día
espera, como é?
introdúzome na auga, sempre está fría, ao principio...
boto a nadar, lentamente... lentamente...
chego lonxe, non dou pé
collo aire,
vamos, cara a escuridade!
aspiro... pecho os ollos e vou, cara o fondo,
agora só teño catro imaxes fixas: o meu deslizar, o meu nadar no interior da auga: un, dous, un, dous, un, dous... estiro e encollo os brazos, tentando abarcar o máximo posible
un, dous, un, dous, estiro e encollo as pernas....
abro os ollos, nada mellor dentro da auga doce, todo está difuso, a auga sempre escura, e os raios de sol ábrense paso, esvaídamente
a visión roza a maxia...
avanzo todo o que os meus pulmóns resisten, un pouco máis, veña...
collo impulso para saír, boto aire...
saio á luz, onde todo volve ser ruído e nítido...
e sempre penso que se está mellor buceando...