Descubrín que me late o corazón
Pum pum __ Pum pum
Descubrín que non para aínda que ás veces o crea
Que estou viva
E lunares novos, orfos de aloumiños
E que sigue...
Pum pum __ Pum pum
Alerta para quen o queira escoitar...
Onde non hai nome para as estrelas nen memoria para as lembranzas. Un endroit où il n'y a pas de nom pour les étoiles, ni mémoire pour les souvenirs...
lunes, 26 de julio de 2010
viernes, 23 de julio de 2010
Estou? Son?
Crises de ausencia, rotundas e profundas... non sei que facer con elas, se acostumarme ou que elas se acostumen a min...
pero hoxe... esforzarme en lembrar que día era
que fixen onte
que fixen hoxe
que deixei sen facer
non pode ser!!!
Ás veces penso que o que creo medio minuto... son ausencias de miles de anos.
pero hoxe... esforzarme en lembrar que día era
que fixen onte
que fixen hoxe
que deixei sen facer
non pode ser!!!
Ás veces penso que o que creo medio minuto... son ausencias de miles de anos.
viernes, 16 de julio de 2010
End Time Ballads
Escoitar música, a calquera hora e en calquera recuncho e lugar, e descubrir mundos sonoros, navegar por eles, esquecerse da corporeidade.... como me gusta escoitar música....
E agora recibo un puñetazo na boca do estómago, anonadada, ante a incredibilidade musical que me dan Crippled Black Phoenix, se me din que existen non o creo, tiven que descubrilos así sen querer.... e deixarme arrastrar polas súas baladas da fin dos tempos, que adecuadas e que curioso para estes tempos que corro...
Definitivamente, por cousas como esta, merece a pena estar aquí:
E agora recibo un puñetazo na boca do estómago, anonadada, ante a incredibilidade musical que me dan Crippled Black Phoenix, se me din que existen non o creo, tiven que descubrilos así sen querer.... e deixarme arrastrar polas súas baladas da fin dos tempos, que adecuadas e que curioso para estes tempos que corro...
Definitivamente, por cousas como esta, merece a pena estar aquí:
viernes, 2 de julio de 2010
Indefinida...
Véxome borrosa,
dende fai tempo, esvaída...
Nerviosa, amnésica,
angustiada...
Dende fai tempo estas paredes que non sei que teñen
cáenme seguido sobre os ombros
pesan, e pesan...
Dende fai tempo que non sei quen son
e que non quero nada.
Triste, cabizbaixa, acomplexada
esquecín o meu sorriso.
Indefinida, in[auto]comprendida...
vai e peto contra os cristais destas paredes,
coma se así saíse a algún sitio...
dende fai tempo, esvaída...
Nerviosa, amnésica,
angustiada...
Dende fai tempo estas paredes que non sei que teñen
cáenme seguido sobre os ombros
pesan, e pesan...
Dende fai tempo que non sei quen son
e que non quero nada.
Triste, cabizbaixa, acomplexada
esquecín o meu sorriso.
Indefinida, in[auto]comprendida...
vai e peto contra os cristais destas paredes,
coma se así saíse a algún sitio...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)