E fiestras, ventás e ollos para mirar...

Esta semana volvino facer despois de moito tempo: tentar volver a collerlle cariño a todo isto...
Se o mundo interior está patas arriba e o exterior tamén.... pois iremos ao fácil, darlle a volta ao exterior... e veña a cambiar a cama de sitio... ás 2 da mañá (que hai costumes que non cambian).... pero, curiosamente, dende esa parece que durmo mellor (que non é o mesmo que moito).

E a pequena maulladora do meu carón ten estes días unha cara máis serea... eu creo que a miña cara non é o espello da miña alma, non, a miña mica é un espelliño da miña alma!

E o outro día, nestas 2 da mañá que non hai bicho que durma, volvín facer aquelo de: abrir a fiestra, despaciño, que nesta praza retumba até o voar dunha mosca; coller o chisqueiro, acender o pitillo (non me apetecía, pero era unha excusa)e mirar esta paisaxe privilexiada, que ninguén se pode imaxinar, estas non-vistas ao mar, non, son vistas a un bosque de pedra, de edificios silenciosos, centenarios, calados, sereos, tranquilos... se me fixo, incluso podería ver algunha fiestra veciña chiscarlle o ollo á miña.

Que bonita, non me canso de repetilo, que bonita a vida dende a miña fiestra!

Estráñote

Chegará algún día peor, no que te vaias de todo,
aínda que agora fai tanto xa que non estás, que me custa lembrar se foches ti algún día.
Medrei contigo, ao teu carón, infancia aquela xa tan lonxana,
na que íamos de leira en leira,
o leite recén muxido,
aprendín a lavar pratos, facer camas,
mira ti que cousas, porque era rapaza e non rapaz.
Rezar polas noites e darlle un bico ao neno Xesús.
Daquela non tiña conciencia de nada.
Todo me parecía ben.
Todo mesturado con Antonio Machín, Miguel Hernández e Rosalía de Castro.
E aquela postal que recibira de San Vicente do Mar, tería cinco ou seis anos, foi a primeira postal que recibín nunca... que maior me sentín.
Sempre me souben a favorita, nunca crin que era unha honra máis ben dubidosa.
De todos modos, aquel era o mundo ideal, de pequeno non hai nada malo, todo está ben, os problemas non existen.
A primeira imaxe consciente foi en 2004, tardei en decatarme...
o punto de inflexión,
cando souben que nunca máis serías ti,
cando me din conta de que a idade, moitas veces, é un mal sen cura.
Que raro se me fai todo!!!

Lazos

Que non sei que pasa con eles, que se me atan e desatan
Que este ano corre tanto, con tantas cousas (raras)
E moitos lazos desatados
E outros que se fixeron fortes
E outros que están aí, que con sorpresa nin sei de onde saen
Lazos de moitas cores
Lazos que fago cada día, oito horas adicada

Que o único certo é que hai un andazo
Era a única excusa que se me ocorreu hoxe ao teléfono:
"Creme, isto é un andazo, e o primeiro é non deixarse fundir con el".

Se as miñas teorías nunca foron tan erradas, e isto dos anos pares é unha falacia, total, absoluta.... até que me enfade de verdade e lle dea a volta a todo.

Pero hai cousas que.... non vale dicir que somos infelices de seguido... hai veces que para moita xente o difícil, realmente difícil é ser feliz.... e aquí é cando, pequeniña ao verme neste mundo de maiores, me digo que teño que ser forte e axudar cos meus lazos a estes que me rodean...

Vidas e diretes....

Nalgún momento.... moitos déjà vu... e volta a comezar.
Alonxarse, aproximarse.
Onte contigo, hoxe sen ti, mañá contigo.
Onte comigo, mañá sen min, hoxe, aquí.
Por momentos son capaz de desmontar a miña vida, e volta a tentar reunir pezas.
Pero hai tantas pezas, que quen sabe por onde comezar.
Pezas que encaixan que me gustan onde están e outras... que non sei que facer con elas.
Engadir pezas, desencaixar outras.
Canto puzzle, cantas pezas!!