Extra-límites

Unha hora depois de tentar albiscar na escuridade algo
De berrar, de chamar, de chorar,
De sentir moverse as follas, as árbores, rápido,
Correr entre a escuridade, escapar.

Ter medo, todo o medo do mundo.

Chorar.


E rematar sentindo tanto frío que teño a impresión,
espero que só iso,
que nunca poderei sentir nada, que cada vez máis frío e máis valeiro.
Pero non pode ser doutra forma.