Nin levantarme, nin sentarme.
Maquinando como de asquerosas serían (outra vez) as navidades, que xa falta pouco, que se acaba o ano xa sen darnos conta.
Se soa, se acompañada, maquinei as navidades coma un momento de raspa de sardiña compartido coa mica, quen senón.
Que cando un barco naufraga, fai augas por todas partes, e creo que son a primeira en tirarme, coma unha rata.
Pero cando levas tantas veces e tanto tempo no puto barco cheo de parches chegas a un punto en que nin sabes que é o que che apetece.
E hoxe non me apetece nada, pero tampouco me deixa de apetecer nada.
Salvo estar triste. Ou tonta.
Ou gritar, creo que é o que quero, gritar e escapar ben lonxe.
Pero estou cansa, cansa, cansa, cansa, de loitar con aspas, o Quixote, ao meu lado, un puto aprendiz.
Parecen xigantes Aniña, pero non o son. Soamente muiños que move o vento...ao igual que as veletas, ao igual ca nós.
ResponderEliminarQrt.
Y si utilizas las aspas de los gigantes que te encuentras y los utilizas como remos para el
ResponderEliminarnaufragio?
Navidad es navidad en galego también...
Vamos a esperar un poco y nos cagamos en ella juntas
venga,si no sabes nadar,siempre queda flotar ; )
La Navidad ya ha pasadoooo, por fin!!
ResponderEliminarPues Honey me has hecho dudar mucho, a ver: en galego se dice Nadal, pero creo que el plural no es "nadales", si no "navidades", he buscado en google pero no he visto nada.... y yo siempre digo "navidades"...